मायभूमी

मला आस आहे , तुझा ध्यास आहे
कधीचा तुला अर्पिला श्वास आहे..
तिथे चांदण्याने सडा पाडलेला,
इथे रोजचा चंद्र खग्रास आहे..

किती दिस झाले, किती तास झाले,
असे व्यर्थ मी दिन सांडीत आहे?
तिथे वेचलेल्या सुगंधी क्षणांच्या
हिशोबास मी रोज मांडीत आहे..

पुरे हे -‘उठावे! मना सावरावे!’,
असे वाटते की आता खेप घ्यावी
निशिदिन नयनी जिचे रूप आहे,
अशा मायभूमीकडे झेप घ्यावी…..

.                                       – यशा

Advertisements