मोहन-वीणा

आत्ता पंडित विश्वमोहन भट यांचा इथे कार्यक्रम झाला. तबल्यावर साथीला पंडित शुभेन चटर्जी होते. यमन आणि हंसध्वनी वाजवला. त्यांच्या ‘Meeting at the river’ आणि ‘Sleepless nights’ या अल्बम्स मधील २-३ गाणी वाजवली. ज्याच्याकरता Grammy Award मिळाले ते गाणेही वाजवले…. कार्यक्रम अतिशय रंगला…. पण शेवट त्याहूनही उच्च होता. त्यांनी जन गण मन आणि वंदे मातरम वाजवले. आणि संपूर्ण १३ महिन्यांनी पहिल्यांदा आजूबाजूला शंभरावर भारतीय लोक एकत्र उभे राहून जन गण मन ऐकले. अंगावर सरसरून काटा आला. अविस्मरणीय…

धबाबा लोटती धारा…

आत्ता बाहेर सोसाट्याचे वादळ आणि पाऊस येत आहे. एक वर्ष तरी झाले मी वादळाची वाट पाहत आहे. मिडवेस्ट मधली राज्ये ही वादळांच्या छायेखाली असतात. सारखे अलर्टस, टोर्नाडो आला की काय करावे, कसे करावे, कुठे लपावे कुठून पळावे, काय करू नये वगैरे वगैरे काय काय चालू असते. आधीच अमेरिकेसारखा देश जिथे उगीच जास्त काळजी करतात. त्यात हा वादळांचा धोका. इथे येण्यापूर्वीपासून इच्छा होती की एकदा तरी मोठा टोर्नाडो बघावा बघावा म्हणून. २-३ वेळा उगीह्क अलार्म वाजले अलर्टस आले पण फुसके निघाले… आणि आज काहीच अलर्ट नव्हता तरी बेक्कार वादळ आले आहे. सगळी झाडे मुळासकट उन्मळून पडतील जणू… आणि हे घर तर लाकडाचे आहे.. लाकडाच्या घरांबद्दल उगीच तकलादू असल्याची भावना आहे त्यामुळे सारखे असे वाटते की हे घरच उडून गेले तर? तर काय? पुण्यात म्हणे पानशेतच्या पुरामध्ये जुने वादेच्या वाडे २-३ मजले असलेले पाण्यात वाहून गेले होते… बोट क्लब वरचे मामा सांगायचे की त्यांनी कशी पंट काढली आणि संगमावरून कसे कुठे गेले नी कुणाला वाचवले वगैरे वगैरे… भयंकर साहसाची गोष्ट वाटायची.. त्यांनीच सांगितले होते की त्यांनी अक्षरशः जुने २-३ मजली वाडे पुरत वाहून जाताना पहिले आहेत..!!! इथे फक्त ते उडतील.. २ मजल्यांची लाकडी घरे हवेत उडतील असेच वाटत आहे…मजा येईल… जोरदार, घमासान काय काय विशेषणं लावू ते पण सुचत नाहीये. अंधार दाटलाय. पाण्याचे फवारे नुसते अंग बोचकारून काढतील एखाद्याच्या इतके जोरदार आहे. झाडे हालत आहेत..हालत काय झाली त्यांची बघा – झाडाचा शेंडा बुडाला टेकेल इतके वाकली आहेत…तर. सह्याद्री मध्ये असा पाऊस अनुभवला की रामदास आठवायचे ‘धबाबा लोटती धारा, धबाबा तोय आदळे’ इथे तर ‘धबाबा’ शब्द पण फिका वाटावा… बघू किती वेळ हे प्रकरण चालते आहे ते…

पुनरागमन

पुनरागमन??? मधुशालेमध्ये बच्चनजी म्हणतात – आनेकेही साथ जगतमें कहलाया जानेवाला..

बरेच दिवस गैरहजर राहिल्याबद्दल मुआफी बक्षावी. मध्यंतरीच्या कळत अनेक घटना घडल्या ज्यांना फक्त असंभावित अन अनपेक्षित म्हणू शकतो. खरे तर त्यातल्या प्रत्येक घटनेवर एक एक मस्त आर्टिकल होऊ शकते. एका माणसाला भेटलो. त्याचे जन्मगाव आहे बेथलेहेम. तेच ते गाव जिथे ख्रिस्त जन्माला. आणि ते आहे जेरुसलेम पासून हाकेच्या अंतरावर. त्याच्याशी मनसोक्त गप्पा मारल्या ३०-४० मिनिटे…. तो ७३ च्या युद्धात अरब सैन्याकडून इस्राईलविरुद्ध लढला पण होता बच्चमजी..!! यॉम किप्पुर च्या युद्धात… मग जॉर्डन मध्ये काही वर्षे राहून अमेरिकेत आला. इथे शेफ बनला… मायकल जॉर्डन च्या टीमचा शेफ होता म्हणे काही वर्षे… आणि आता इथे येऊन हॉटेल टाकले. त्याने कुरआनातल्या काही गोष्टी पण सांगितल्या. आब-ए-जमजम आणि आर्क ऑफ नोआह सांगताना तर त्याचा उत्साह उतू जात होता… मजा आली

मग एका विद्यार्थ्याला भेटलो. तो आहे तेहरान चा. म्हणजे इराण. मातृभाषा फार्सी. हा तर एक मस्तच किस्सा आहे. इतिहास हा विषय निघाल्याबरोबर त्याने पहिलाच प्रश्न गुगली टाकला… म्हणे तुझे नादिरशाह बद्दल मत काय आहे…? आयला… मला मग पटापट आठवले. त्याने अफगाण प्रांत जिंकून घेतला होता. मग सिंधू ओलांडली होती. भारतावर हल्ला केला होता. दिल्ली जिंकून घेतली. मुघलांचा पाडाव केला.. बेसुमार कत्तल केली.. अगदी ६ डिसेंबरच्या ‘प्रत्यक्ष कृती दिन’ स्टाईल मध्ये २-३ दिवसात त्याने २०-३०००० माणसे कापून काढली.. घाबरून मग बादशाहने त्याच्या हातात राज-खजिन्याच्या चाव्या दिल्या. यानेच मयुरासन आणि कोहिनूर भारताहेर नेले… इतकी लुट मिळाली इतकी लुट मिळाली त्याने इराण ला जाऊन पहिले काम काय केले असेल? तर संपूर्ण देशाला ३ वर्षे करमाफी केली. सरसकट सगळ्यांना…!!! आणि त्याच पैश्यात वर अजून ओट्टोमान साम्राज्याशी आणि इतरही काही लढाया केल्या… तर असा हा नादिरशाह.. मुघालांवर कितीही राग असला तरी नादिरशाह बद्दल चांगले मत भारतात तरी कोणाचे असायचेच काही कारण नाही. पण त्याला सरळ कसे सांगू की आम्ही काय विचार करतो ते… आणि जर अब्दाली जरा अफगाणिस्तानात तसा हा इराण मध्ये पुजला जात असेल तर मग प्रोब्लेमच. मग जरा पोलिटिकल उत्तर दिले. पण मग तोच म्हणाला की आम्ही त्याला शिव्याच देतो. त्याने देशाची वाट लावली. खूप मुडदे पडले, अर्थव्यवस्था बुडवली आणि काय काय… हुश्श्श… मग पुढचा मुद्दा त्यानेच मांडला… की तुला संस्कृत येते का? काय बोलणार..! थोडी थोडी कळते म्हणालो…मग म्हणे बऱ्याच फार्सी शब्दांचे रुट्स संस्कृतमध्ये आहेत… वा वा… खुलेपणाने मान्य पण केलेन बेट्याने.. थोडक्यात बराच लिबरल, बरीच माहिती आणि कुतूहल असणारा दिसला… मग मी पण त्याला त्याच्या नावाचा अर्थ काय होतो आणि तेहरान बद्दल १-२ प्रश्न विचारले आणि पुन्हा भेटायचे नक्की करून खुदा हाफिज केले.

टेस्ट ऑफ टीपकनू नावाच्या इथल्या जत्रेत भाग घेतला. जरा फूड कुपन्स वगैरे विकली.. इथल्या लोकांबरोबर सहभागी व्हायची संध्या येणे आणि आपण त्या घेणे नेहमीच होते असे नाही.. त्यात बरेच शिकायला मिळाले… overly simplified and straightly put….

मंथन पहिला…. श्याम बेनेगलवर पुन्हा एकदा दिल खुश झाला…. काय तो संपूर्ण संच होता लोकांचा.. श्याम बेनेगल, गोविंद निलाहणी, स्मिता पाटील, ओम पुरी, अमरीश पुरी, कुलभूषण खरबंदा, नसिरुद्दीन शाह, शबाना आझमी, वनराज भाटीया वगैरे लोकांनी जे जे काम करून ठेवले आहे ना.. अप्रतिम. लहानपणी मी जर स्वतः सिनेमा काढला तर कसं काढेन, कोणत्या कथा हातालेन, कसे चित्रीकरण, संवाद असा मुक्त-विचार करत असे. पण श्याम बेनेगलचे सीनेमे पहिल्यापासून तर आता काही करायचे उरले आहे असे वाटतच नाही. नंतर मिर्च मसाला पहिला… पुन्हा एकदा दिल खुश झाला… जबरदस्त आहे… मग Bandit Queen आणि हजार चौरासी की मा पहिला… अनुपमेय. आणि सगलावर कडी कशाने झाली माहित आहे? Sophie’s Choice ने…. याचे नाव पण पूर्वी ऐकले नव्हते… पण बेत शिंडलर’स लिस्ट च्या तोडीस तोड निघाला… मेरील स्ट्रीपचा अभिनय बघणे हाच एक मोठा अनुभव होता… जेव्हा तो खरंच निवडीचा क्षण येतो तेव्हा हृदयाची कालवाकालव होणे म्हणजे काय त्याचा अर्थ पुन्हा एकदा कळला… आणि काल रात्री पहिला तो वास्तु-पुरुष. अतिशय उच्च…शब्दातीत… यावर लिहिण्याची पण क्षमता नाही म्हणून इथेच हा विषय थांबवतो.

घरी I too had a dream मागवले. वर्गीस कुरियनचे आत्म-चरित्र. बघू आता जेव्हा हातात पडेल तेव्हा वाचू… आणि शैक्षणिक जीवनात तर असंख्य घटना घडत आहेत. हळू हळूच घडत आहे पण काहीना काही चालूच आहे… ते परत केव्हातरी..

डेड विक दिनक्रम

रात्री ऑफिस मध्ये राहून काम केले आणि झोपायला पहाट झाली…  रोज रात्री साडे तीन ला येणारा जेनीटर ओळखीचे स्मित देवून गेला… मग लॉबी मध्येच सोफ्यावर कसाबसा मावून झोपलो… अंगावर चादर म्हणून जर्किन… झोपताना समोर काचेतून दिसतो आहे तो अंधारात पण चमकणारा बेल टोवर… हळूच डोळे मिटले की डोके अपोआप शांत झाले…. डोळे उघडतो तो आजूबाजूला खूप लोक इतरत्र चालत फिरत गप्पा मारत आहेत, क्लासेस ला जात आहेत.. बाजूला कोणी एक कपल शांतपणे ना बोलता असंच बसले आहे…. पहिल्यांदा आठवते ती कॉफी.. काल रात्री ब्रश इथे आणलाच नाही… असंच इलेक्ट्रिकल च्या एचकेएन लोंज मध्य एजून ३० सेंट ची रेग्युलर कॉफी घेतली… जाताना पॉटर लायब्ररी आणि मेक डीपार्टमेंट च्या मधून येणारा सूर्यप्रकाश… आज अंघोळ नाहीच… दुपारी अडीच पर्यंत खायला पण नाही वेळ… मग काय काय कामे उरकता उरकता, असाईनमेंट संपवताना आणि क्लासेस करेपर्यंत अडीच… मग जेवण आणि जरा सुस्ती.. परत ऑफिसच्या लॉबीमधला सोफा…. मग संध्याकाळ…. पाच वाजता लोंज बंद होतो.. त्याच्या आधी एक कॉफी घेतलेली बरी… दिवस संपत आला… चायला अर्धा दिवस फुकटच गेला की.. अजून बरेच काम करणे बाकीच आहे.. आता कसे संपणार.. आज पण परत जागायला लागणार… आज पण घरी जायला मिळणार नाही.. पण उद्या सकाळी नक्की घरी जायचे… असे म्हणून आपले ऑफिस अन लॉबी आणि त्या काचेतून दिसणारा बेल टोवर… समोर पुस्तक, इंटरनेट… रात्री कोणीना कोणी सापडतेच जेवायला बरोबर जायला… परत काम, ऑफिस आणि लॉबी… रात्रीचे साडे तीन… जेनीटर चे ओळखीचे आणि सवयीचे स्मित… आणि पहाटे पहाटे सोफ्यावर केलेले अंगाचे मुटकुळे…

एक (उनाड) अमेरिकन दिवस

पर्सनल आयुष्यावर पोस्ट्स टाकणे नाही असे ठरवले होते. पण आज प्रयत्न करू. काल रात्री उशिरा पर्यंत जागा होतो. साडे तीन पर्यंत. माहित होते की सकाळी ११ ला केप्नर ला पोहोचायचे आहे म्हणून. केप्नर इथून ६ मैल लांब. जायला बस असते पण तिचे स्वतःचे वेळापत्रक असते. सायकलने चढ असल्याने जवळ जवळ ४० मिनिटे लागतात. तिथे ‘एक्स्पेरिमेंटल व्हायब्रेशंस’ चा कोर्स प्रोजेक्ट करतो आहे. प्रोफ अडम्सची मोठी प्रयोगशाळा आहे असे ऐकून होतो पण मुख्य कॅम्पस पासून लांब असल्याने पूर्वी कधी गेलो नव्हतो. आत्ता आत्ता गेले ३ आठवडे जातोय. कळवले होते की ११ ला पोहोचतो आणि उठलोच नेमका १० वाजता. आता आवरून जेवण बनवून बस पकडून जायचं म्हटलं तरी १२ च्या आत कसा पोहोचतो? रात्रीची ‘तमस’ बघायची हौस नडली. उठलो, आवरले अन कसाबसा काहीतरी कोंबून निघालो पळत. कॅम्पस कडे बस चुकेल म्हणून नदीच्या पल्याड बस पकडायची म्हणून सायकल पिटाळली. पोचता पोचता बस जाताना दिसली. मग काय..अर्धा तास थांबलो पुढची बस येईपर्यंत… एकटा बसलो होतो. सकाळ सकाळी अर्धा तास शांतपणे रिकामा मिळणे म्हणजे दुर्मिळ योग…! आणि कानात गाणे पण नाही. स्र्पिंग चालू असल्याने सगळ्या झाडांवर जांभळी, पांढरी फुले आणि त्यांच्या पाकळ्यांचा रस्त्यावर खच. आणि जोरदार वारं. त्यामुळे केसात सगळ्या पाकळ्या. समोर एक जुन्या गाड्यांचे गरेज. तिथे हातावर चित्र काढलेला आणि भारी बिल्ड असलेला टिपिकल कंट्री साईड गोरा माणूस बनियन वर गाडी दुरुस्त करतो आहे. बाजूला रेडियो बोम्बलतो आहे. त्याची कोणी गर्लफ्रेंड गाडी घेऊन येते आणि त्याला २-३ शिव्या घालून, काहीतरी भांडण करून परत तशीच गाडीने निघून जाते. असंच अर्धा तास गेला कसातरी इकडे तिकडे बघत आणि बस आली. बस च्या पुचे सायकल  माउंट केली आणि चढलो. १५ मिनिटांनी केप्नर जवळ उतरलो ३-४ मिनिटात केप्नर मध्ये. 

उशीर झालाच होतं पण एमिली आली नव्हती. त्यामुळे बरे वाटले. सारा आणि मी थर्मोग्राफीपाशी गेलो तर एकाचा बल्ब उडालेला. आणि कोणीतरी दुसऱ्या ग्रुप ने डिजिटल इमेज कोरिलेशन कॅमेरा सगळा हलवलेला. त्याचे कलीब्रेशन परत करणे आले…. अर्ध्या तासाची बोंब. आधी प्रयोग काय करतो आहे ते थोडक्यात सांगतो. (वाचकाला इथे पोस्ट सोडून इतरत्र पळून जायचं संपूर्ण अधिकार आहे पण थोडे डिटेल देणे अपरिहार्य आहे. तेव्हा वाचायचे नसतील तर  ३-४ ओळी गाळून पुढे वाचा; असे २ च पर्याय आहेत…:)) कार्बन फायबर च्या दोन पाट्या हनिकोंब स्ट्रक्चर ने जोडलेला एक आयताकृती तुकडा आहे. त्याचे मोडल टेस्टिंग करतो आहे. ते खूप कडक असते आणि हेलीकोप्टरमध्ये वापरतात. ही प्रयोगशाळा तर प्रचंड महान आहे. पहिल्यांदा जेव्हा आलो तेव्हा तर चक्रावूनच गेलो होतो. २-२ आर्मर्ड व्हेहिकल्स, १ रणगाडा, ३-४ वेगवेगळे टर्बाईंस, आणि चक्क १ हेलीकोप्टर…!! आणि या सगळ्यावर वेगवेगळे काम करण्यासाठी लागणारी उपकरणे, सुविधा आणि सगळे पीएचडी विद्यार्थी… इकडे तिकडे बघितले तर सगळ्या गोष्टींवर यू एस नेव्ही, किंवा यू एस डिफेन्स अशा काय काय पाट्या होत्या. बटन दाबतातच वर जाणे शटर्स, मोठमोठे रेल्स.. वाटले होते कोणत्या तरी सिक्रेट प्रयोगशाळेत आलो आहोत. पण आता सवय झाली होती गेले २-३ वेळा जाऊन.

मग एका बल्ब वर थर्मोग्राफ्स घेऊन, डिजिटल इमेज चे सगळे सोपस्कार पार पडता नाकी नऊ आले. ते काही जमत नव्हते. नोआह ला बोलावले. हा इथे खूप मदत करतो. त्याने काय काय केले आणि फोतोस निघाले. आता ते कार्बन फायबर चे तुकडे जे होते त्याच्यावर हातोडे मारत बसलो. किती मारले असतील? मागच्या आठवड्यात ७५० वेळा आणि आज १५०० वेळा. टक, टक, ठक, ठक….हातोडे मारा, एफआरआर  आणि कोरिलेशन बघा, परत हातोडे मारा…. ५०० सारा, ५०० एमिली आणि ५०० मी…. ३ तास लागले. पण त्याच्या मध्ये एक गम्मत झाली. डेव्ह आला. डेव्ह हा इथला कारभारी. सगळे इकडे तिकडे बघत असतो. जवळा आला आणि म्हणाला, Sorry to disturb you guys, but are you US citizen? I said, No. Then are you a green card holder… I again replied, no… then I have to say, you must go out. It is highly clandestine US defense …blablabla…. चायला मागचे २ आठवडे येत होतो तेव्हा काही बोलला नाही पण म्हणाला बाहेरच्या जागेत जाऊन तुमचा काय तो एक्स्पेरीमेंट करा. मग अचानक जाणवले की तिथे सगळ्यांमध्ये मी एकटाच तसा आहे. आणि मला उगीच भारी वाटले, जर चुकून कधी भविष्यात इस्रो किंवा तत्सम ठिकाणी काम करायला गेलो तर हे आठवेल वगैरे वगैरे….लोल..

मग बाहेर सगळे समान आणले आणि उरलेले हातोडे मारले. तेव्हा गप्पा सुरु झाल्या आणि अमेरिकन लोकांच्यामध्ये कॉमन असलेली गोष्ट प्रकर्षाने जाणवली. सगळ्यांचा भूतकाळ. नोआह म्हणाला की त्याचे पणजोबा हंगेरी मधून १९१४ मध्ये आले एका बोटीने. आणि इथे येऊन त्यांचा भाऊ हरवला, यांनी त्यांचे आडनाव पण अमेरीकनाईज्ड केले आणि आता कुणाला जुने काहीच माहित नाही, ना आडनाव, ना गाव, ना नातेवाईक. शोधायचा प्रयत्न चालू आहे पण यश नाही. सारा म्हणाली की तिची आज जर्मन आहे. आणि ती पण कट्टर जर्मन. आणि आजोबा ब्रिटीश. त्यामुळे घरात दोन भाग आहेत. अर्धे लोक घरात फक्त जर्मन च बोलतात. आणि हाईट म्हणजे हिला जर्मनचा इतका राग की मग ती शाळेमध्ये स्पानिश किंवा फ्रेंच पण नाही तर डायरेक्ट लातिन शिकली… ५ वर्ष शिकून मग घरी कोणी जर्मन बोलले की ही लातिन मध्ये उत्तर देते…!! आणि तिथे सगळ्यात जवळचा म्हणजे नासीर. जवळचा कारण जर्मनी आणि हंगेरी पेक्षा पाकिस्तान भौगोलिक दृष्ट्या जवळ आहे आणि हा इस्लामाबाद जवळच्या खेडेगावातला आहे. उर्दू त्याची मातृभाषा आणि मला उर्दू चे आकर्षण. (मागे एकदा पुरिया म्हणून इथे एक पीएचडीला मुलगा आहे तो इराण चा आहे त्याच्याशी ओळख केली होती. प्रचंड म्हणजे महा प्रचंड हुशार आहे तो. तो अधे मध्ये भेटला की पर्शियन चे धडे गेहतो पण तो भेटतोच महिन्यातून एकदा त्यामुळे तिथे काही गती नाही) तर त्यामुळे नासीर जरा जास्त जवळचा वाटतो…! इथे सगळे असेच. प्रत्येक कुटुंबाचा काही ना काही किस्सा असतोच वाटते. बाजुच्य असगली अप्रयोशालेच्या मुख्य प्रोफेसर आहेत त्या पण इव्हान्तिसिनोव्हा नावाच्या. आहेत ऑस्ट्रिया च्या आणि बाकी सगळे जर्मनी मध्ये . आत्ता आत्ता आल्या आहेत इथे. मज्जाच मज्जा.

पाच वाजले. साडे पाच वाजले, सहा वाजले. आता कुठे काम झाले. मग निघालो. आता हवा मस्त होती, सायकलनेच यायचे ठरवले. बाहेर निघालो तोच अन्थनी भेटला. म्हणे, तुझी सायाकले दे आणि माझी गाडी घे. मी विकतो आहे. इन्शुरन्स परवडत नाहीये. पाच पाच गाड्या आहेत. ही माझ्या मुलासाठी घेतली होती पण आता नको आहे. घेतोस का? मी हसलो…पुढे निघालो.. १२ किलोमीटर म्हणजे काही जास्त नाही कारण आता सगळा उतारच होता नदीपर्यंत. प्रॉपर अमेरिकन खेडेगाव. अधे मध्ये छोटेसे चारच, हिरवळ, लहान दुकाने, गल्ल्या, फटफट्या मोटारबाईक्स चालवणारे काही लोक, टंगळमंगळ करत नदीपर्यंत आलो आणि पुलावर बघतो तर मोठी सभा. ३००-४०० लोक जमले होते. अशा ठिकाणी ३००-४०० लोक जमवले म्हणजे मोठीच गोष्ट. बघायला गेलो तर एक थोमास जेफरसन चे पुस्तक आणि डिक्लेरेशन ऑफ इंडीपेंडन्स हातात थोपवले. कोणीतरी सिनेटचा निवडणुकीचा उमेदवार भाषण देत होता. आणि भाषण काय चालले होते, ‘माझ्या हातात साडे तीन आठवड्याचे मूल होते जेव्हा मी ९/११ बघत होतो. आणि तेव्हाची मी ठरवले की याच्या भविष्याकरता साठी तरी आपण राजकारणात आलेच पाहिजे..! मजा आली. लोकांनी हवेत झेंडे फडकावले होते.. घोषणानाजी चालू होती पण फारच संयत वाटली. शनिवारात असताना एकदा रामदेवबाबांचे काही प्रकरण गाजले होते तेव्हा भाजप आणि कम्युनिस्टांची घोषणाबाजी ऐकायला गेलो होतो… तेवढ्या गल्लीतल्या छोट्या गोष्टीसमोर पण हे काहीच वाटत नव्हते. पण यांची डेमोक्रसी वेगळी. लोक वेगळे, त्यांचे आचारविचार वेगळे आणि प्रचाराची पद्धत पण वेगळी.

मग काही नाही, घरी आलो, खाल्ले, झोपलो. उठलो, ग्रेडिंग केले थोडे आणि आता हे लिहायला बसलो. काही नाही. असंच एक दिवस होता. उगीच लिहायचा प्रयत्न केला. बहुधा बोअरच झाला आहे. पण आता दुसरे काही लिहायला नाही म्हणून हेच पोस्ट करतो. परत पर्सनल गोष्टींकडे वळत नाही….

 DSC05855DSC05865  DSC05904 DSC05895 DSC05897 DSC05898 DSC05899 DSC05900 DSC05903  DSC05906  DSC05908