एक कविता वाचली होती..

खूप म्हणजे खूप खूप खूप पूर्वी म्हणजे फार वर्षांपूर्वी एक कविता वाचली होती.. कुठे, कोणाची ते नाही आठवत.. चालीत सुंदर बसली होती आणि आवडली… त्याचे आता फक्त काही शब्द स्मरत आहेत – त्या दूरच्या दूर ओसाड जागी, किडे पाखरांवीण नाही कुणी, हा भूमीचा भाग आहे अभागी, इथे एक आहे समाधी जुनी… फांदितला कावळा कावलेला भुकेलाच येथे तिथे पाहतो…. समस्त ब्लॉग वाचकांना नम्र विनंती आहे की जर कोणास ही कविता ठाऊक असेल, कवी/कवयित्री माहित असेल, कविता अक्सेसिबल असेल तर सांगावी.. आभार.

Advertisements

5 thoughts on “एक कविता वाचली होती..

  1. सुहास

    या दूरच्या दूर ओसाड जागी कीडे पाखारांवीन नाही कुणी
    हा भूमिचा भाग आहे अभागी इथे एक आहे समाधी जुनी

    विध्वंसली काल हस्तांमुळे हिला या पहा जागोजागी फटा
    माती खड़े आणि आहेत काही हिच्या भोवती भंगलेल्या विटा

    आहे जरी लेख हा छेद गेला जुन्या अक्षरातील रेघांमधुन
    दुर्वांकुरे अन तरु खुंटलेला निघाला थरातील भेगांमधुन

    कोठून ताजी फुले बाभळीनी हिला वाहिले फ़क्त काटे कूटे
    ही भंगलेली शलाका पुराणी कुणाचे तरी नाव आहे इथे

    रानातला उन मंदावलेला उदासीन वारा इथे वाहतो
    फांदितला कावळा कावलेला भुकेलाच इथे तेथे पाहतो

    – ना.घ. देशपांडे

    गूगलवर मिळाली…
    http://sureshshirodkar.blogspot.com/

  2. mangesh Nabar

    श्री सुरेश शिरोडकर यांनी केलेली ही मदत लाख मोलाची आहे. त्यांना आणि आपल्याला मनःपूर्वक धन्यवाद.
    आता मला अशीच एक कविता जाणून घ्यायची आहे. ती कै. कुसुमाग्रज यांनी लिहिली आहे आणि त्याचे गीत कै. सी.रामचंद्र यांनी गायले आहे.
    कवितेचे प्रारंभीचे शब्द आहेत,
    परी स्मरते आणिक व्याकुळ करते केव्हा
    उतरली तारका उजळे जणू गगनात
    त्या माज घरातील मंद दिव्याची वात

    मला कृपया ही संपूर्ण कविता मिळेल का ?
    आपला,
    मंगेश नाबर

    • सुहास

      नवलाख तळपती दीप विजेचे येथ
      उतरली तारकादळे जणू नगरात
      परि स्मरते आणिक करते व्याकुळ केव्हा
      त्या माजघरातिल मंद दिव्याची वात !

      वाऱ्यावर येथिल रातराणि ही धुंद
      टाकता उसासे, चरणचाल हो मंद
      परि स्मरतो आणिक करतो व्याकुळ केव्हा
      त्या परसामधला एकच तो निशिगंध !

      हेलावे भवती सागर येथ अफाट
      तीरावर श्रीमान इमारतींचा थाट
      परि स्मरतो आणिक करतो व्याकुळ केव्हा
      तो नदीकिनारा आणि भंगला घाट !

      बेहोष चढे जलशांना येथिल रंग
      रुणझुणता नूपुर जीव बने निःसंग
      परि स्मरतो आणिक करतो व्याकुळ केव्हा
      तो आर्त मला जो ऐकविलास अभंग !

      लावण्यवतींचा लालस येथे विलास
      मदिरेत माणकापरी तरारे फेस
      परि स्मरती आणिक करती व्याकुळ केव्हा
      ते उदास डोळे, त्यातिल करुण-विलास !

      –कुसुमाग्रज

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदला )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदला )

Connecting to %s