Blog

by Nikhil Sheth

आणि आज हा एक ब्लॉग गवसला. अवचितच गवसला… खूप वर्षांनी ‘हेच ते, हेच हेच शोधत होतो’ असं झालं. तुम्हा लोकांचे ठाऊक नाही पण ज्यांची किमान सांस्कृतिक वंचना आणि आत्मिक घुसमट (हा येडा आहे का?) त्यांच्यासाठी हा ब्लॉग जालीम उपाय तरी आहे किंवा … जाऊदे चायला शब्दांची चणचण भासते आजकाल. त्यातच काय ते समजून घ्या. तर हा ब्लॉग मिळाल्यावर अधाशासारखा वाचून काढतो आहे. अजून निम्मादेखील झाला नाही तरी वाईट वाटायला लागले… संपला तर? पुढे? ‘रारंगढांग’ वाचताना प्रत्येक वेळी होते तसे. ‘युगांत’ जेव्हा संपायला आले होते तेव्हा शेवटची पंचवीस पाने वाचायला पंचवीस दिवस घेतले होते. संपल्यावर उगीच अधांतरी वाटायला नको. अगदी तसेच गोर्कीच्या ‘मदर’ चे वा पास्तरनाकच्या ‘झिवागो’ चे झाले होते…. अर्थात ही पुस्तके वाचून काळ लोटला, जमाना झाला, मुद्दते हुई वगैरे वगैरे. त्याचीच अंधुकशी जाणीव हा ब्लॉग वाचताना झाली. काही काही लोक इतके उत्कटतेने लिहितात, वाचताना जणू वाटते की लेखाचे मनच वाचतो आहे. लेखापलीकडे लेखक दशांगुळे उरतो हे विसरूनच जातो. लेखकाची ही जशी खासियत तसेच दुर्दैव देखील. हरकत नाही. जमल्यास नक्की वाचा.